اختلال دو قطبی چیست؟

اختلال دوقطبی که با عنوان بیماری افسردگی مانیک نیز شناخته می شود، یک اختلال مغزی است که باعث تغییرات غیرمعمول در حالات خلقی، انرژی، سطح فعالیت و توانایی انجام کارهای روزمره می شود. این بیماری در دوران نوجوانی (سالهای نوجوانی) یا در اوایل بزرگسالی شروع می شود. گاهی علائم دوقطبی در کودکان نیز دیده می شود. اختلال دوقطبی معمولا نیاز به درمان در طول عمر فرد دارد و از بین نمی رود. این بیماری می تواند عامل مهمی در خودکشی، از دست دادن شغل و اختلاف خانوادگی باشد، اما درمان مناسب منجر به نتایج بهتر می شود.

انواع اختلال دو قطبی

چهار نوع اختلال دو قطبی وجود دارد که همه آنها شامل تغییرات واضح در خلق و خو، انرژی و فعالیت هستند.

  • اختلال دو قطبی نوع اول:
    در اختلال دو قطبی نوع اول که حداقل 7 روز طول می کشد، علائم دوره شیدایی بسیار شدید است و بیمار نیاز به مراقبت فوری دارد. معمولا در این اختلال دوره افسردگی نیز رخ می دهد که حداقل 2 هفته به طول می انجامد. دوره های افسردگی با ویژگی های ترکیبی (داشتن افسردگی و علائم شیدایی در همان زمان) نیز ممکن رخ دهد.
  • اختلال دو قطبی نوع دوم
    در اختلال نوع دوم دوره افسردگی و شیدایی خفیف وجود دارد. اما شیدایی مانیک در بیمار مشاهده نمی شود.
  • اختلال خلق ادواری
    این نوع اختلال که اختلال سیکلوتیمیک نیز نامیده می شود، دوره های متعدد شیدایی خفیف و افسردگی در بیمار دیده می شود. با اینکه در این نوع اختلال شدت کم است ولی بیمار زمان طولانی تری، حداقل 2 سال (1 سال در کودکان و نوجوانان)، با آن درگیر است.
  • سایر اختلالات دو قطبی مشخص و نامشخص
    اگر در بیمار دو قطبی حالاتی غیر از سه حالت بالا دیده شود، آن بیمار دارای اختلال نوع چهارم می باشد.

اختلال دو قطبی به چند دوره تقسیم می شود و برخی دوره ها در هر فردی طولانی تر است و شدت تر بیشتری دارد:

  • شیدایی (مانیک): دوره هایی با سر خوشی و انرژی زیاد
  • افسردگی: دوره هایی با حالات غمگین یا ناامیدی بسیار زیاد
  • شیدایی خفیف (هیپومانیک): دوره هایی که شدت شیدایی در آنها کمتر است.